Portal dla kobiet

Jestem samotną matką a praca w korporacji nie ułatwia mi opieki nad dzieckiem. Częste nadgodziny, praca zabierana do domu czy po prostu zmęczenie przyczyniły się do tego, że często korzystałam z pomocy swojej mamy.

W pułapce zakupów, czyli czego tak naprawdę potrzebują nasze dzieci Moja dwunastoletnia córka dostanie w prezencie laptopa. Czemu nie, skoro go potrzebuje? – usłyszałam ostatnio w jednym ze sklepów podczas przedświątecznych zakupów. Pomyślałam wtedy, o czym sama marzyłam jako dwunastolatka. Szczytem marzeń była wówczas dobra książka lub kosz słodyczy.

Cieszyłam się kiedy okazało się, że jestem w ciąży. A fakt, że moja siostra i kuzynka urodzą mniej więcej w tym samym czasie spotęgował moją radość.

Wielu rodziców jest przekonanych, że nie mogą stracić tzw. autorytetu rodzicielskiego, ponieważ przestaną panować nad swoim dzieckiem. Uważają, że autorytet im się po prostu należy za sam fakt bycia rodzicem i tak już będzie zawsze. Czy aby na pewno?

Nie przestrzegają norm społecznych, mówią wulgarnym językiem, palą, piją, kradną, narkotyzują się. Nie mają zainteresowań, pasji, a jedyne, na czym się znają to gry komputerowe, zwłaszcza popularne strzelanki. Rodzice zwalają winę na szkołę, szkoła na rodziców. Współczesne nastolatki – jakie są i kto ponosi za to odpowiedzialność?

Po porodzie, kiedy młoda mama wraca z maluchem do domu, najbardziej potrzebny jest jej spokój, by mogła wrócić do sił. To samo dotyczy dziecka – ono też wiele przeszło. Nie zawsze jednak jest to możliwe. Dziecko, które niedawno przyszło na świat może mieć problem z przystosowaniem się do nowego środowiska. Naturalną reakcją na tak duży wysiłek powinien być wzmacniający sen. Co zrobić, gdy zamiast spać – dziecko płacze? Jak mu (i sobie) pomóc?

Myślisz, że po okresie tzw. buntu dwulatka, Twój maluch przeistoczy się w łagodnego baranka? Nic bardziej mylnego. Trzylatek jest bardzo skupiony na sobie, buntuje się, gdy coś idzie nie po jego myśli.

Jeśli twoje dziecko nie chce się dzielić i uważa, że wszystko mu się należy, zamiast irytować się i załamywać nad nim ręce, zastanów się, czy czasem to nie twoja wina. Sama wiesz, że czym skorupka za młodu nasiąknie... Być może całkiem nieświadomie popełniasz błędy, w efekcie wychowując małego sobka.

Ludzie przebojowi lepiej radzą sobie w życiu. Nie krępują się, nie wstydzą, otwarcie sięgają po to, co jest dla nich najlepsze. Potrafią czerpać korzyści i cieszyć się z zysku. Pewnie niejedna z nas chciałaby wychować dziecko na takiego człowieka. Aby być spokojną o jego przyszłość – o to, że w każdej sytuacji sobie poradzi. Co jednak, gdy dziecko nie przejawia inicjatywy? Jest wycofane, skryte, więcej myśli niż działa? Czy można zmienić naturę małego człowieka?

Już pod koniec pierwszego roku życia możemy zaobserwować przejawy fizycznego uniezależniania się dziecka od rodziców. Mimo, że są one niewielkie to jednak następują coraz intensywniej stopniowo przechodząc także w próby uniezależnienia psychicznego. Tylko dzięki tym małym kroczkom następującym po sobie od najwcześniejszych etapów rozwoju dziecko będzie w stanie samodzielnie podejmować decyzje oraz poznać swoje oczekiwania w stosunku do innych ludzi, a także oczekiwania innych w stosunku do niego.

Wychowanie dziecka w pojedynkę to jeszcze nie koniec świata. Można wychować je dobrze i mądrze. Łatwiej bywa, kiedy jesteś mamą dziewczynki. Ale z chłopcami też da się żyć i mieć z nimi dobry kontakt.

Drugi rok życia dziecka jest czasem szczególnej wrażliwości emocjonalnej Twojej pociechy. W tym okresie malec jest zdolny do bardzo silnych emocji. Potrafi bardzo wyraźnie okazać zadowolenie, czułość ale również gniew i strach. Z radości w jednej chwili może przejść do płaczu - i na odwrót. Bywa czarujący i grzeczny a za chwilę nieposłuszny i uparty.

Spokojnie, to nie koniec świata! Dzieci dotykają się najczęściej z ciekawości i nie ma w tym nic nienormalnego. Problematyczny staje się dopiero wzrost częstotliwości masturbacji, bo jego przyczyną może być niezałatwiony problem emocjonalny.

Czytam te wszystkie poradniki, jak mieć dobry kontakt ze swoim dzieckiem, że trzeba z nim rozmawiać, umieć się wczuć w jego położenie, zrozumieć bunt dorastania. I powiem wam – że chciałabym tak, ale nie mogę. Nie umiem. Powalają mnie odzywki mojej córki: „zostaw mnie, to moja sprawa, czy nie mam prawa do własnej prywatności?!”. Więc zamykam drzwi, wychodzę i czuję się całkowicie bezradna.

Z dzieckiem trzeba rozmawiać o seksie. Jednak na każdym poziomie jego życia inaczej.