Portal dla kobiet

Model typowy vs model partnerski - polskie oblicze funkcjonowania rodziny.

Nie rozumiem tej całej świątecznej krzątaniny, jaką co roku serwuje mi moja małżonka. Nerwy, stres, pośpiech oraz wieczne niezadowolenie, że miało być lepiej, inaczej – a przecież święta to czas wypoczynku, a nie nadludzkiej harówki. W końcu, żeby choć raz przestała narzekać, postanowiłem jej pomóc. Jak się jednak okazało, zupełnie bez sensu.

Każdej z nas zdarzyło się kiedyś pożyczyć 10, 20 czy 100 zł. Czasem zabraknie nam na zakupy lub nie starczy na opłacenie rachunków. Innym znów razem pożyczamy bo planujemy jakąś większą inwestycję. Większość z nas robi to jednak sporadycznie lub w ostateczności. Wolimy nie pożyczać od kogoś, a tym bardziej komuś. Coraz częściej wyznajemy zasadę, że od pożyczania są banki, a nie znajomi i rodzina. Dlaczego? Bo pożyczanie pieniędzy najbliższym nie wróży nic dobrego.

Kiedy Julka wraca do domu ze szkoły czeka na nią mama Karolina, gdy idzie spać bajkę czyta jej mama Gabrysia. Czy brakuje jej taty? Pewnie nie, bo go nigdy fizycznie nie miała. Żyje tak jak inne dzieci w jej wieku – chodzi do szkoły, bawi się, ma koleżanki. Nie ma tylko taty, ma za to „tęczową rodzinę”.

Wyobraź sobie tradycyjną rodzinę. Jest w niej mama, tata i dzieci. A co jeśli do tego dołożymy jeszcze partnera mamy i przyjaciółkę taty. Wtedy możemy już mówić o poliamorii. Oczywiście w związkach poliamorycznych nie muszą znajdować się małżeństwa. Równie często są to wolne z wiązki, w których nie rzadko można znaleźć również osoby homo lub biseksualne.

Mają już jedno dziecko, ale tęsknią za ciążą, za karmieniem piersią, tuleniem do serca niemowlaka. Zazdroszczą swoim koleżankom, które dumnie spacerują z dużym, okrągłym brzuszkiem. Decyzja o kolejnym dziecku dojrzewa w nich powoli, aż w końcu na świat przychodzi upragnione maleństwo, a potem kolejne i kolejne, aż uzbiera się ich całkiem spora gromadka. Nie zawsze wszystkie są zaplanowane, ale za to wszystkie bardzo chciane i kochane.

Często zastanawiamy się, skąd jesteśmy, skąd pochodzimy, gdzie kiedyś mieszkała nasza rodzina, czy mamy jakiś herb, a może nasze nazwisko było kiedyś bardzo znaczące. Zaczynamy szperać na strychu, oglądać stare zdjęcia, czytać listy ciotek, babek czy wujów, których dawno już z nami nie ma. Szukamy naszych korzeni. Tworzenie drzew genealogicznych rodzin, poszukiwanie swoich korzeni jest ostatnio bardzo modne i popularne. Nie jest to jednak prosta sztuka. Wymaga czasu, zapału, poświęcenia, a często i pieniędzy. O genealogii i poszukiwaniach przodków opowiada Aleksandra Kacprzak, absolwentka archiwistyki UMK w Toruniu, która na co dzień zajmuje się genealogią.

Trwa lato, mamy wakacje, a ty zamiast wypoczywać ciągle drżysz. Zrywasz się na każdy dźwięk telefonu lub dzwonka do drzwi. Wyglądasz przez okno i patrzysz, czy aby nikt nie wypakowuje z samochodu wielkich walizek i plecaków. Nasłuchujesz kroków na klatce, bo a nóż znowu przyjechała ciocia Lusia z dzieciakami. Wakacyjne wizyty rodziny to zmora niejednej z nas. Zwłaszcza te niezapowiedziane i trwające całe tygodnie.

Dzisiejszy zabiegany świat to istny wyścig szczurów. Nieustanna pogoń za pieniądzem i stres – to nasza codzienność. Zatrzymajmy się, powiedzmy głośne NIE ciągłemu pośpiechowi. Zauważmy to, co naprawdę jest najważniejsze i nieprzemijające.

W dobie światowego kryzysu gospodarczego zagrożone są najwyższe wartości w życiu każdego człowieka. Należą do nich: dom i rodzina oraz praca. Każdego dnia media informują o aktualnej sytuacji, a jej wizja rodzi w nas niepokój o losy nasze i naszej rodziny.

Pojawienie się nowego członka w rodzinie jest doniosłym i wnoszącym w jej funkcjonowanie ogromne zmiany wydarzeniem. Towarzyszy temu atmosfera intensywnych przygotowań i wielkiego oczekiwania.

Masz niebieskie oczy? No to wszystko wskazuje na to, że jesteś spokrewniony z Bradem Pitem, Claudią Schiffer a nawet z Frodo z Władcy Pierścienia.

Wiele rodziców ma problem z faworyzowaniem jednego z dzieci. Czasami nie ma się czemu dziwić, gdyż zazwyczaj za przedmiot bezgranicznej miłości wybierają sobie to ładniejsze, grzeczniejsze, bądź po prostu z natury milsze i czulsze. Ale należy pamiętać, że okazywanie tej nierówności w uczuciach doprowadzić może do dużych ubytków emocjonalnych każdego z rodzeństwa.

To zdanie najczęściej słyszę od matek, od kobiet, które boją się przyznać, że ich małżeństwo to totalny niewypał, od kobiet, które boją się podjąć decyzję o byciu lub niebyciu samotną matką. A ja wam powiem jedno: PODEJMIJCIE TĘ DECYZJĘ WŁAŚNIE DLA DOBRA DZIECI!!!!

Czy dzisiejsza Matka Polka jest wciąż wierna tradycyjnemu wizerunkowi kobiety- matki- żony?