Portal dla kobiet

Jak w tytule – na każdym etapie wychowania dziecka pełnimy względem niego inną rolę: autorytetu, przyjaciela lub... wroga. To ostatnie tylko brzmi tak okrutnie, bo w rzeczywistości oznacza po prostu nastoletni bunt przeciwko wszystkiemu i wszystkim, a jak to z takimi buntami bywa, zawsze wymierzane są w osoby najbliższe, czyli rodziców, a jeszcze ściślej – w matkę.

Dwulatek potrafi być już prawdziwym buntownikiem, który rozstawia po kątach rodziców. Jego ulubionym zwrotem staje się „nie” i „nie chcę”. Często także to rodzice nie rozumieją dziecka i komunikatów, które ono wysyła. Co zrobić, żeby nasze dziecko nas posłuchało i z małego buntownika, stało się znów małym odkrywcą? Radzi Patrycja Ponikiewska, coach rodzicielski z Akademii Inspiracji, specjalizującej się w rozwiązywaniu problemów wychowawczych.

29% respondentów biorących udział w badaniu na potrzeby projektu „Godzenie ról rodzinnych i zawodowych kobiet i mężczyzn” planuje posiadanie potomstwa w najbliższej przyszłości. Połowa odrzuca plany rodzicielskie, z czego ponad 30% - zdecydowanie. Częściej kategoryczne odrzucanie rodzicielstwa deklarowały kobiety1. Dlaczego?

Na potrzeby III edycji Kampanii na Rzecz Świadomego Rodzicielstwa, CBOS przeprowadził badanie dotyczące sytuacji dziadków – rodziców młodocianych rodziców.

Wychowywanie dzieci przez homoseksualistów jest sprawą bardzo kontrowersyjną. Przeciwników, jak i zwolenników takiego zjawiska można znaleźć zarówno wśród osób hetero jak i homoseksualnych. W społeczeństwie toczy się na ten temat gorąca dyskusja, a obie strony wysuwają coraz to nowe argumenty.

Mój dzień zaczyna się o 6.00. Od samego rana zajmuję się rodziną, którą bardzo kocham. Najpierw sama się ubieram, myję, potem przygotowuje śniadanie, zimą palę w kominku. Ok. 7.00 budzę dzieci – 11-letnia córkę i 1,5-rocznego synka. Jedzą, ubierają się i wyjeżdżamy do szkoły i żłobka. Mąż w tym czasie już jest w pracy, więc cała reszta obowiązków związanych z dziećmi i domem jest na mojej głowie. Z reguły radzę sobie ze wszystkim, jednak w ostatni piątek powiedziałam: dość! I od tego się wszystko zaczęło...

Śmierć to trudny temat dla nas wszystkich. My- dorośli, sami do końca często nie jesteśmy w stanie zrozumieć, dlaczego ktoś odchodzi, a co tu dopiero wyjaśniać to dzieciom. Dzieci natomiast mają to do siebie, że chcą wiedzieć i pytają tak długo, aż otrzymają satysfakcjonującą je odpowiedź. Niestety tego tematu uniknąć się nie da. Każdy z nas kogoś traci i to w najbardziej niespodziewanych momentach. Umiera dziadek, babcia, ciocia, wujek, kolega z klasy. Co wtedy powiedzieć dziecku?

Zdolność logicznego i analitycznego myślenia, szybkość kojarzenia, kreatywność, przedsiębiorczość. To zaledwie kilka cech, które rodzice najbardziej cenią sobie u swoich dzieci. Niestety, nawet najlepszy zmysł techniczny nie zastąpi tego, co najbardziej ludzkie – emocji.

„Jestem matką 18 miesięcznego łobuza. Wszystko wymusza płaczem, krzykiem, piskiem. Wstyd wychodzić z nim na miasto, do sklepu jak wejdę, to muszę dać mu od razu lizaka, bo inaczej jest pisk na cały market. Jest straszny, ale bardzo go kocham. Wiem, że sama do tego doprowadziłam, dałam mu wejść sobie na głowę” – na forach internetowych pełno jest podobnych wypowiedzi. Zdesperowane matki szukają rad u innych rodzicielek, na zapanowanie nad małym tyranem. Są zmęczone, niewyspane i mają po prostu wszystkiego dosyć.