Portal dla kobiet

Po roku starania się o dziecko test wreszcie pokazał dwie magiczne kreski. Były łzy szczęścia, uroczysta kolacja i mnóstwo radości męża. Zaczęliśmy się oboje przygotowywać do rodzicielstwa. W każdym kącie naszego mieszkania można było znaleźć poradniki dla przyszłych rodziców. Miałam wrażenie, że jestem dobrze przygotowana do roli mamy, że nie popełnię błędów mojej matki...

Mieliśmy z mężem piękny dom, dobrą pracę i niczego nie brakowało nam do szczęścia. Tylko rodzice wciąż mi przypominali, że mam 34 lata i to już najwyższa pora na dziecko. Nie przejmowałam się ich słowami, chciałam awansować. Nie miałam teraz czasu na dziecko, ale życie zaplanowało inaczej....

Są dziewczyny, kobiety, które świadomie decydują się na nieposiadanie potomstwa. Dlaczego? Bo wciąż, mimo upływu lat, nie czują się na tyle dojrzałe, aby otoczyć opieką, wsparciem i przede wszystkim miłością małego człowieka. Bo chcą się realizować zawodowo i każda przerwa w życiorysie zdaje się im totalną katastrofą. Bo same miały kiepskie dzieciństwo i obawiają się powtórki z rozrywki. I w końcu – bo zwyczajnie nie czują powołania, aby zostać matką.

"Wszak tak naprawdę każdy wiek jest dla kobiety piękny, każdy dobry, każdy ważny. Każdy niesie też swoją porcję zagrożeń, szczególnych wyzwań i charakterystycznych dla niego trudności. Część z nich mam za sobą. Z niektórymi radziłam sobie lepiej, z innymi gorzej. Zawsze jednak wiedza, którą sama czerpałam z podobnych książek i seminariów, chroniła mnie przed naprawdę poważnymi obrażeniami ciała lub duszy. Pokonywanie wyzwań wieku i okoliczności upewniało mnie też wciąż od nowa, że choć nie ma uniwersalnej recepty (w ogóle nie ma recepty) na zdrowe, spełnione i pełne radości życie kobiety, to z całą pewnością istnieją zasady postępowania, których przestrzeganie pozwala zbliżać się do ideału. Są też wskazówki, które przydają się w różnych życiowych sytuacjach, pozwalając oszczędzić energii, zdrowia i czasu, kierując te wszystkie cenne dobra na właściwe pola. Takimi zasadami i wskazówkami pragnę dzielić się w tej książce. Jednym z istotnych elementów ludzkiej siły jest wiedza. Warto posiąść wiedzę tak, by nie tylko wiedzieć, ale chcieć z niej korzystać we własny unikatowy sposób, uzależniony od miejsca, w jakim się jest w życiu." Fragment Wstępu

Miłość macierzyńska. Bezbrzeżna, codzienna, cierpliwa. Jedyna w swoim rodzaju. Tylko matki mogą czuć w ten sposób. Nie do opisania.

Nie wszystkie kobiety marzą o dzieciach. Mojego męża jednak wcale to nie obchodziło...

W minionym tygodniu media doniosły, że karmiącą matkę wyproszono z galerii sztuki. Pomimo tego, że kobieta kupiła bilet, a do karmienia wybrała odosobnioną salę. Jak to więc jest z tym karmieniem piersią? Że drogocenne dla dziecka, to wiadomo od dawna. Że najwygodniejsze dla matki – również. Czy jednak powinnyśmy karmić zawsze i wszędzie, czy może jednak chwilę pomyśleć, zanim wyciągniemy na wierzch pierś w publicznym miejscu?

Jeśli twoje dziecko nie chce się dzielić i uważa, że wszystko mu się należy, zamiast irytować się i załamywać nad nim ręce, zastanów się, czy czasem to nie twoja wina. Sama wiesz, że czym skorupka za młodu nasiąknie... Być może całkiem nieświadomie popełniasz błędy, w efekcie wychowując małego sobka.

Wychowanie dziecka w pojedynkę to jeszcze nie koniec świata. Można wychować je dobrze i mądrze. Łatwiej bywa, kiedy jesteś mamą dziewczynki. Ale z chłopcami też da się żyć i mieć z nimi dobry kontakt.

Drugi rok życia dziecka jest czasem szczególnej wrażliwości emocjonalnej Twojej pociechy. W tym okresie malec jest zdolny do bardzo silnych emocji. Potrafi bardzo wyraźnie okazać zadowolenie, czułość ale również gniew i strach. Z radości w jednej chwili może przejść do płaczu - i na odwrót. Bywa czarujący i grzeczny a za chwilę nieposłuszny i uparty.

Ciąża nastolatki wciąż jeszcze traktowana jest jak hańba dla całej rodziny, tymczasem z największym problemem borykają się przecież nieletni rodzice. Brak im doświadczenia, stabilizacji, mieszkania, pracy i pieniędzy, czyli tego wszystkiego, co potrzebne jest, aby zapewnić dziecku godziwe warunki do życia. Tragedia, dramat? Niekoniecznie, ale pod warunkiem, że nieletni nie zostaną z ciążą sami.

Justyna Sosnowska z Kościerzyny, to niezwykła młoda kobieta. Ma dom, męża, dziecko, ale ma też swoją chorobę, z którą walczy przez całe życie. Mimo przeciwności losu stara się jednak robić wszystko to co robią inne Matki Polki. Pierze, sprząta, gotuje, opiekuje się synkiem, studiuje. Chce też jeździć na rowerze. To jedno z jej marzeń. Niestety, Justyna z racji swojej choroby nie może wsiąść na zwykłego składaka. Coolawa mama, bo tak ją nazywają, potrzebuje specjalnego roweru, dostosowanego do jej potrzeb. Takie cudo kosztuje około 8 tys. zł. Portal www.matkapolka.com.pl włącza się w akcję zbierania pieniędzy na zakup roweru.

Status matki samodzielnie wychowującej dziecko określany bywa mianem samotnej matki. Takie nazewnictwo ma wydźwięk pejoratywny, bo wyraźnie wskazuje na pozycję kobiety – opuszczonej, być może zdradzonej, niepotrzebnej. Samotna brzmi po prostu smutno i krzywdząco, i wcale nie odnosi się do stanu rzeczywistego. Matka bowiem już z założenia samotna nie jest. Ma dziecko, z którym tworzy tandem. Gdzie tu więc miejsce na samotność?

Gdy wychodziłam za mąż usłyszałam od jednej życzliwej koleżanki: „Wychodzisz za mąż, nie masz żadnych ambicji”. Wtedy te słowa zabolały mnie. Dzisiaj wiem, że ocena mojej znajomej nie wynikała ze znajomości mojej osoby, ale raczej z kierowania się stereotypami, a w szczególności stereotypem Matki Polki – kobiety nieszczęśliwej, udręczonej, składającej siebie na ołtarzu życia rodzinnego. Bo choć każda z nas zna przynajmniej jedną matkę, choćby siebie, która do tego stereotypu nie pasuje, to jest on wciąż żywy w naszym społeczeństwie.

Kiedyś rola żony i matki była kobiecie narzucona. Tylko mężatka z dziećmi była akceptowana i szanowana przez społeczeństwo. W dzisiejszych czasach, gdy „złapanie” bogatego męża i urodzenie mu gromadki dzieci nie jest już główną aspiracją kobiet, a kobiety mają możliwość wyboru z wielu dróg życiowych, pojawia się pytanie, dlaczego zdecydowana większość jednak chce zostać matkami? Kieruje nimi instynkt macierzyński, czy też wciąż funkcjonujące wzorce kulturalne?