Portal dla kobiet

Właściwie to nie wiem od czego zacząć. Mam 22 lata przez 7 lat byłam w szczęśliwym związku i nagle tak szybko wszystko się rozwaliło, ponieważ poznałam JEGO.

Jesteśmy z Kaśką razem od 4 lat. Nasz związek nie jest idealny, kłótnie i sprzeczki są na porządku dziennym. Zazwyczaj jednak szybko się godzimy. Tylko głupia sukienka zdołała nas podzielić na cały tydzień.

Nie ma relacji partnerskich bez kryzysów. Problemem staje się jednak sytuacja, gdy kryzys w związku nas przerasta i stajemy przed dylematem: walczyć o miłość czy się wycofać i zacząć życie od nowa, w pojedynkę...

O zaletach zwiedzania napisano już chyba wszystko. O wadach chyba niewiele, a najprawdopodobniej wcale. Rozmaite i niezliczone biura podróży zachwalają egzotyczne wycieczki, survivalowe eskapady i wypady dookoła świata, mające być podróżą życia. I taką właśnie podróżą życia była moja wycieczka do nieistniejącej dziś Czechosłowacji. Jak się później okazało, zapoczątkowała ona wieloletni survival.

Kiedy Andrzej odszedł ode mnie, bardzo to przeżyłam. Przez rok nie mogłam dać sobie rady. Puste łóżko, puste miejsce przy stole, nie ma dla kogo gotować, ładnie wyglądać, nie ma już kogo kochać. Nie potrafiłam go nienawidzić za to, że mnie zostawił. Zresztą, nie odszedł do innej kobiety...

Moja historia nie jest może zabawna, ale na pewno sympatyczna i to jeszcze całkiem na świeżo.

Moja historia nie jest może zbyt oryginalna, ale prawdziwa. Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży skakałam z radości. Staraliśmy się o maluszka już długo i właściwie już miałam nas zarejestrować do kliniki niepłodności. Nagle 2 kreseczki, a mi serce podskoczyło do gardła i nigdy przedtem nie byłam tak szczęśliwa.

Czytam te wszystkie poradniki, jak mieć dobry kontakt ze swoim dzieckiem, że trzeba z nim rozmawiać, umieć się wczuć w jego położenie, zrozumieć bunt dorastania. I powiem wam – że chciałabym tak, ale nie mogę. Nie umiem. Powalają mnie odzywki mojej córki: „zostaw mnie, to moja sprawa, czy nie mam prawa do własnej prywatności?!”. Więc zamykam drzwi, wychodzę i czuję się całkowicie bezradna.

Chciałabym aby moje opowiadanie było nauką dla tych, którzy nie byli jeszcze w ciąży lub nigdy nie będą i nie wiedzą, jak duży i ciężki może być brzuch...

Nie umiem się przed tym powstrzymać. Od jakiegoś czasu chodzę po sklepach i... kradnę. Co się tylko da, nieważne, czy tego potrzebuję czy nie. I boję się, że ktoś mnie w końcu na tym przyłapie...

Pewnie wielu czytelniczkom mój problem wyda się błahy, ale mnie naprawdę spędza sen z powiek. O co chodzi? O to, że jestem dziewicą. Już od 30 lat...

Skończyłam 37 lat. Mam dzieci, męża, pracę i powinnam czuć się szczęśliwa. A codziennie budzę się z myślą, co by było, gdybym dwadzieścia lat temu nie pozbyła się ciąży. Mój synek – bo to był chłopiec – miałby w tym roku 18. urodziny...

Wiem, że nie powinnam Jacka kochać ani z nim być. Bo jest egoistycznym draniem, który rani mnie na każdym kroku. Wystarczy jednak, że przyjdzie do mnie, weźmie w ramiona, zacznie szeptać czułe słówka i... już po mnie – wszystko mu wybaczam.

Tydzień temu dowiedziałam się, że jestem poważnie chora. To nowotwór, niestety złośliwy. Nikomu o tym nie powiedziałam, bo nie chcę martwić swoich bliskich.

... i nie wiem, jak mu o tym powiedzieć i co mam w ogóle zrobić. On jest dobry, troskliwy, dbający, a ja się czuję jak wielka niewdzięcznica...