Portal dla kobiet

Wiele par przechodzi kryzys po urodzeniu dziecka. Często nie mogą tego zrozumieć, bo przecież sami chcieli powiększenia rodziny, to nie była żadna wpadka. Tymczasem rzeczywistość jest brutalna: maleńki człowiek zabrał im wszystko, co do tej pory stanowiło o szczęściu...

W ubiegłym roku najpopularniejszym imieniem żeńskim była Lena, a chłopięcym Szymon. Kolejno uplasowały się: Maja, Zuzanna, Julia i Aleksandra oraz Jakub, Kacper, Filip i Michał. Czym kierujemy się w doborze imienia dziecku?

Mieliśmy z mężem piękny dom, dobrą pracę i niczego nie brakowało nam do szczęścia. Tylko rodzice wciąż mi przypominali, że mam 34 lata i to już najwyższa pora na dziecko. Nie przejmowałam się ich słowami, chciałam awansować. Nie miałam teraz czasu na dziecko, ale życie zaplanowało inaczej....

Są dziewczyny, kobiety, które świadomie decydują się na nieposiadanie potomstwa. Dlaczego? Bo wciąż, mimo upływu lat, nie czują się na tyle dojrzałe, aby otoczyć opieką, wsparciem i przede wszystkim miłością małego człowieka. Bo chcą się realizować zawodowo i każda przerwa w życiorysie zdaje się im totalną katastrofą. Bo same miały kiepskie dzieciństwo i obawiają się powtórki z rozrywki. I w końcu – bo zwyczajnie nie czują powołania, aby zostać matką.

20 tysięcy polskich dzieci spędza swoje dzieciństwo w domach dziecka. Dzień i noc dręczy je poczucie nienależenia do nikogo. Z piekącą raną porzucenia długo żyć nie sposób. Serce musi stwardnieć, a wrażliwość z obawy przed bólem dalszych zranień zamiera, wyrodniejąc w otępienie lub cynizm.

Status matki samodzielnie wychowującej dziecko określany bywa mianem samotnej matki. Takie nazewnictwo ma wydźwięk pejoratywny, bo wyraźnie wskazuje na pozycję kobiety – opuszczonej, być może zdradzonej, niepotrzebnej. Samotna brzmi po prostu smutno i krzywdząco, i wcale nie odnosi się do stanu rzeczywistego. Matka bowiem już z założenia samotna nie jest. Ma dziecko, z którym tworzy tandem. Gdzie tu więc miejsce na samotność?

Czy decyzje, które podejmujemy jako ludzie dorośli, są do końca naszymi własnymi wyborami? Na ile świadomie ich dokonujemy?

Kobiety masowo wyjeżdżają do zagranicznych klinik aborcyjnych. Nic dziwnego – w Polsce nie ma legalizacji aborcji, a pokątne przerywanie ciąży nie tylko sporo kosztuje, ale i odbywa się w nagannych warunkach sanitarnych. Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny zorganizowała w Sejmie spotkanie na temat turystyki aborcyjnej.

Kiedyś rola żony i matki była kobiecie narzucona. Tylko mężatka z dziećmi była akceptowana i szanowana przez społeczeństwo. W dzisiejszych czasach, gdy „złapanie” bogatego męża i urodzenie mu gromadki dzieci nie jest już główną aspiracją kobiet, a kobiety mają możliwość wyboru z wielu dróg życiowych, pojawia się pytanie, dlaczego zdecydowana większość jednak chce zostać matkami? Kieruje nimi instynkt macierzyński, czy też wciąż funkcjonujące wzorce kulturalne?

„Jak zawsze jest to sprawa indywidualna i uzależniona od wielu czynników – sytuacji materialnej, zawodowej i zdrowotnej. Urodziłam syna jako 38 latka. Było to moje pierwsze dziecko, bo tak się ułożyło. Teraz mam prawie 46 i fajnie byłoby, aby miał rodzeństwo, ale to nie jest możliwe, chociaż teoretycznie w ciążę zajść jeszcze mogę. Ale nie chcę. Na oddziale patologii ciąży byłam najstarsza, teraz jestem też najstarszą mamą, a mój mąż starszy ode mnie o kilka lat kilka razy był brany za dziadka swojego syna. Dziadka już jednego nie ma, a babcie to staruszeczki. Moje dziecko nie wie, co to opieka i troska dziadków. Późne macierzyństwo to też więcej schorzeń i niedyspozycji, niż u rodziców młodszych, a także większa nadopiekuńczość. Obserwuję u młodych matek luz, bluz i mniej stresu...a dochodzi do tego jeszcze świadomość, że będę babulinką, kiedy syn dorośnie. Jego tata też to narzeka na ból kręgosłupa, to na zmęczenie...nie ma tej energii, co młodzi tatusiowie, choć to pewnie sprawa indywidualna. Co do cesarki.. miałam, ale tylko dlatego, że syn ważył ponad 4 kg, a ja miałam nadciśnienie...Choroby? Znajoma w wieku ok. 30stki urodziła córkę z Downem, inna z rozczepieniem wargi, więc chyba nie o to chodzi...Ryzyko jest zawsze...Ja się nie oszukuję i wiem, że za nic w świecie nie chcę być ponownie matką!” – pisze na forum internautka.

Dyskusja o zalegalizowaniu w Polsce eutanazji toczy się już od lat. Zwolennicy żądają prawa do dobrej i godnej śmierci. Chcą mieć możliwość decydowania o tym, jak mają umierać i kiedy. Przeciwnicy twierdzą, że to zabójstwo na życzenie, niezgodne z religią katolicką. Obawiają się też nadużyć. Temat ten jest bardzo kontrowersyjny i budzi wiele emocji. Na razie jednak na rozmowach i dyskusjach się kończy, bo rozwiązania tej drażliwej sprawy nie ma.

Aborcja jest w naszym kraju tematem tabu. Jednak, mimo, że się o niej nie mówi, to się ją praktykuje. Wbrew pozorom decydują się na nią nie tylko nastolatki i studentki, którym posiadanie dziecka w tak młodym wieku i w dodatku z przypadkowym partnerem „zrujnowałoby życie”. Na aborcję decydują się kobiety w niemalże każdym wieku, o różnym statusie materialnym, często już żony i matki. Dlaczego to robią? Bo nie chcą tego dziecka, bo nie stać je na nie, bo jest ono z nieodpowiednim partnerem, bo mają inne plany w życiu, bo bardzo się boją, bo rodzina naciska, bo nie widzą innego wyjścia. Powodów jest niemal tyle, ile kobiet.

Wielu rodziców zastanawia się, czy kupić już swojej pociesze telefon komórkowy. Z jednej strony uważają oni, że dziecku nie jest on potrzebny. Z drugiej przynajmniej część klasy już ma własną komórkę, więc nie chcą, aby ich syn czy córka, czuli się gorsi od kolegów. Oczywiście decyzja ta pozostaje rodzicom, ale być może warto ją dobrze przemyśleć, zanim ulegniemy modzie. To czy telefon jest już potrzebny dziecku, czy nie, zależy od wieku, w jakim jest nasza pociecha.

Codziennie musimy dokonać masę wyborów. Co zjeść na obiad? W co się ubrać? Zmienić pracę, czy zostać? Kiedy zdecydować się na drugie dziecko? Gdzie wyjechać na urlop? Niektóre z nich są banalne. Często podejmujemy je bez zastanowienia, nie zdając sobie nawet sprawy, że dokonujemy jakichś wyborów. Inne mają wpływ na całe nasze życie. Spędzają nam sen z powiek i burzą spokój.