|
Wysiłkowe nietrzymanie moczu u kobiet
|
|
|
Wysiłkowe nietrzymanie moczu to mimowolne wyciekanie moczu, które związane jest z kaszlem lub ciężką pracą fizyczną i jest wynikiem wzrostu ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej.
|
Czym właściwie jest wysiłkowe nietrzymanie moczu?
Wysiłkowe nietrzymanie moczu to mimowolne wyciekanie moczu, które związane jest z kaszlem lub ciężką pracą fizyczną i jest wynikiem wzrostu ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej. Początkowo mocz wycieka przy dużym wysiłku fizycznym, stopniowo jednak nawet chodzenie powoduje jego wyciek. W najcięższych postaciach mocz gubiony jest także w spoczynku. Jedną z najważniejszych przyczyn tej choroby to ciąża i poród. Nietrzymanie moczu u kobiet w ciąży i po porodzie jest wynikiem bezpośredniego uszkodzenia mięśni miednicy, nerwów lub uszkodzenia innych struktur podtrzymujących miednicę (mięśni i tkanki łącznej).
Jaki są inne przyczyny wysiłkowego nietrzymania moczu?
Oprócz najczęstszych: ciąży i porodu, wśród przyczyn wysiłkowego nietrzymania moczu należy wymienić:
niedobory hormonalne związane z okresem przekwitania
wrodzoną wadę tkanki łącznej
przebyte operacje cewki moczowej
radioterapię
wady wrodzone
Do czynników ryzyka należy zaliczyć: czynniki genetyczne, płeć, rasę, otyłość, zaparcia, palenie tytoniu, zakażenia dróg moczowych, choroby neurologiczne (takie jak: udar, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane). Ponadto niektóre leki posiadają działanie niepożądane pod postacią nietrzymania moczu.
Czy jest to częsty problem wśród kobiet?
Jest to bardzo częsty problem dotyczący kobiet. Prawie co czwarta kobieta (około 24%) w wieku od 18 do 48 lat cierpi na wysiłkowe nietrzymanie moczu. Około 37% kobiet między 35 a 54 rokiem życia doświadczyło objawów wysiłkowego nietrzymanie moczu, a ok. 39% kobiet po ukończeniu 55 lat. Około 40% kobiet po porodzie skarży się na niekontrolowane oddawanie moczu.
Jak uniknąć tego problemu?
Profilaktyka nietrzymania moczu powinna być rozpoczyna już u kobiet młodych i ukierunkowana na wyeliminowanie czynników ryzyka. Działania te powinny polegać na prowadzeniu zdrowego trybu życia, regularnym wykonywaniu ćwiczeń wzmacniających mięśnie dna miednicy tzw. mięśni Kegla – np. ćwiczenia z przyrządami typu Epino, zapobieganiu otyłości i zwalczaniu zaparć. Zmniejszenie nasilenia nietrzymania moczu można uzyskać przez ograniczenie nadmiernego wysiłku fizycznego.
Bardzo istotnym elementem profilaktyki nietrzymania moczu jest prawidłowe prowadzenie porodu, unikanie nieuzasadnionego przyśpieszenia zakończenia porodu oraz właściwe postępowanie przy porodach przedłużających się i ukończonych zabiegiem kleszczowym lub przy użyciu próżnociągu. Urazy tkanek krocza i mięśni dna miednicy podczas tych zabiegów są znacznie większe niż w czasie porodu fizjologicznego.
W jaki sposób leczy się wysiłkowe nietrzymanie moczu?
Należy pamiętać, że lepiej zapobiegać niż leczyć. U pacjentek stosujących przyrządy do ćwiczeń typu Epino, bądź stosujących inny rodzaj gimnastyki mięśni dna miedniczy, czy też inne metody profilaktyczne, często nie ma konieczności leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu.
Jeśli problem jednak się pojawił uważa się, że pierwszy etap leczenia wszystkich pacjentek z wysiłkowym nietrzymaniem moczu powinno stanowić leczenie zachowawcze. W leczeniu zachowawczym można wyróżnić następujące metody:
trening pęcherza moczowego (terapia behawioralna)
kinezyterapię
leczenie farmakologiczne
Trening pęcherza moczowego ma na celu wykształcenie u pacjentki przyzwyczajeń i odruchów, które umożliwiają kontrolowane oddawanie moczu o wyznaczonych godzinach z wydłużeniem odstępów między poszczególnym oddawaniem moczu.
Kinezyterapia pod postacią ćwiczeń mięśni dna miednicy stosowana według programu Kegla lub za pomocą przyrządów typu Epino, jest szeroko stosowaną metodą w profilaktyce i leczeniu nietrzymania moczu. Celem ćwiczeń jest zwiększenie siły ,wytrzymałości i reaktywności mięśni krocza i dna miednicy, co prowadzi do poprawy ciśnienia śródcewkowego i wyeliminowania bezwiednego nietrzymania moczu. Ćwiczenia te polegają na świadomym, wielokrotnym powtarzaniu rozluźniania i napinania mięśnia dźwigacza odbytu. Ćwiczenie powinno się powtarzać do 100 razy dziennie przez co najmniej 3 miesiące. Wykazano że u 54-95% kobiet występuje znaczne zmniejszenie dolegliwości.
Leki najczęściej stosowane w leczeniu nietrzymania moczu to estrogeny, leki alfa-adrenergiczne i leki antycholinergiczne. Wysiłkowe nietrzymania moczu można również leczyć przy pomocy zabiegów operacyjnych. Zabiegowego leczenia jest stosowane wówczas, gdy brak jest poprawy po zastosowaniu kinezyterapii i farmakoterapii. Zabiegi rehabilitacyjne i kinezyterapia odgrywają także ważną rolę w poprawie odległych wyników leczenia. Leczenie operacyjne ma na celu poprawę stosunków anatomicznych i co za tym idzie poprawę komfortu życia pacjentki.
Autor: lek. Waldemar Litwiński - specjalista ginekologii i położnictwa, absolwent Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, ceniony i uznany lekarz z blisko 25 letnią praktyką kliniczną w prowadzeniu kobiet z problemami ginekologicznymi i położniczymi.
|
|
--- lek. Waldemar Litwiński ---
|
|
|
Tagi: estrogeny, kinezyterapia, laki alfa - adrenergiczne, leczenie nietrzymania moczu, nietrzymanie moczu, nietrzymanie moczu przez kobiety, profilaktyka nietrzymania moczu, przyczyny nietrzymania moczu, trening pęcherza, wysiłkowe nietrzymanie moczu |
|
Podobne artykuły:
|
|
Zaburzenia statyki narządów płciowych u kobiet
|
