|
Nadzieja umiera ostatnia
|
|
|
Konsumpcyjny model życia powoduje, że nie myślimy o rzeczach ostatecznych. Gdy się nam powodzi, to korzystamy ze wszystkich dogodności dzisiejszego świata. Są jednak sprawy, które dotyczą nas wszystkich: bez względu na pochodzenie, majętność, kolor skóry czy wyznanie. Jedną z tych rzeczy jest: śmierć.
|
 Rzecz nieuchronna – śmierć
Gdy dotyka nas nieszczęście i umiera ktoś z naszych bliskich, wtedy zastanawiamy się dlaczego? Łatwiej pogodzić się z tym faktem, gdy odchodzi osoba starsza, która w pewien sposób przeżyła swoje życie.
Jak jednak wytłumaczyć fakt umierania dzieci? To chyba najstraszniejsza rzecz, która spotyka rodziców. Jak pomóc własnemu dziecku umrzeć? Jak poradzić sobie z poczuciem osamotnienia i wszechogarniającym smutkiem? Kto wspomoże, doda sił do dalszego życia, gdy w takim momencie wydaje się ono bezsensem?
Starają się w tym pomóc domowe hospicja dla dzieci. To z gruntu nowe zjawisko w naszych czasach, swój początek datuje na przełom wieku XI i XII. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa „hospes”, oznaczającego gościa.
W leczeniu paliatywnym (domowym) personel medyczny współpracuje z niemedycznymi wolontariuszami.
Po co są hospicja
Gdy stan dziecka jest ciężki, gdy lekarze wyczerpią wszelkie sposoby, by dziecko wyzdrowiało, gdy wszelkie medyczne sposoby zawodzą, lekarz prowadzący proponuje, by zabrać pociechę do domu. Po co? By mogło umrzeć w znanym otoczeniu, widząc nad sobą uśmiechnięte twarze rodziców, a nie pochylającą się pielęgniarkę ze strzykawką w ręce.
Te ostatnie miesiące, tygodnie, dni mają być dla chorego najlepszym wspomnieniem, jakie ze sobą zabierze. To na pewno bolesne, trudne, ale – jak pokazuje życie – niezmiernie potrzebne. I rodzicom, i dzieciom.
Hospicja służą bezpłatnie swoją pomocą całodobowo. Ofiarują pomoc w zakresie uśmierzania bólu, monitorowania stanu małego pacjenta. Ściśle współpracują z lekarzami, szpitalami. Ale najbardziej są po to, by ulżyć rodzinom.
Bezsilność
Mogę sobie tylko próbować wyobrazić, co może czuć matka, ojciec, siostra, brat, babcia czy inni bliscy, wiedząc, że ich ukochanemu dziecku czas życia jest policzony. Najgorsze jest to, że nie mogą zrobić nic, by go przedłużyć. Nawet jeśli chcieliby umrzeć za nie.
Psycholodzy tłumaczą rodzicom chorych dzieci, że tak to już jest. Że muszą w sobie odnaleźć siłę, by dalej żyć. Nikt nie wie, dlaczego niczym jeszcze nie skażone dziecko zapada na śmiertelną chorobę, podczas gdy niejeden dorosły używając wszelkich uciech życia, nie dbając o siebie, żyje długo i zdrowo.
Specjaliści uświadamiają rodziny chorych, że pewnych pytań nie zadaje się od słowa „dlaczego”? Nie ma na nie po prostu odpowiedzi. Popadanie przy chorym dziecku w depresję też nie jest wskazane. Jesteśmy po to dorośli, by pomóc naszemu ukochanemu synowi czy córce odejść z tego świata bez strachu i po to, by ograniczyć jak się da ból fizyczny.
Rodzice opiekujący się dziećmi śmiertelnie chorymi są wyczerpani psychicznie i fizycznie. Ich życie kręci się wokół śmierci. Przychodzący młodzi ludzie, którzy malucha zabawią, porysują z nim, pośpiewają piosenki, i w ogóle dają namiastkę normalnego życia, stanowią dla zgnębionych rodziców czasem jedyną pomoc, na jaką mogą liczyć.
Inną z form pomocy jest wskazywanie osób, które zmagają się z podobnym problemem – wiadomo, że wśród osób przeżywających to samo, znajdą zrozumienie. Są to grupy wsparcia, które pomagają w dalszym życiu, po śmierci dziecka.
Nie pomniejsza to ich problemu, ale już nie czują się tacy osamotnieni w walce, która z góry jest skazana na przegraną.
********************************************************************************
Dawniej śmierć była postrzegana przez ludzi jako naturalna kolej rzeczy. Ludzie żyli w dużych społecznościach i w momencie, gdy ktoś z nich zachorował – nieważne dorosły czy dziecko – nikt ich nie wyrzucał poza nawias. Do końca żyli postrzegani tak samo, jak wtedy, gdy byli zdrowi.
A dzisiaj? W gonitwie za sukcesem, w swoistym wyścigu szczurów, nie przyjmujemy do wiadomości, że ktoś jest słabszy, chory, inny. Nie chcemy słuchać o chorobach, nieszczęściach, tłumacząc, że sami mamy swoje problemy.
W dzisiejszym nowoczesnym świecie nie ma miejsca na ludzi ułomnych, na śmiertelnie chore dzieci i ich przerażonych rodziców.
Tym bardziej na uznanie zasługuje fakt, że jednak nie wszyscy myślą podobnie. Że są ludzie, którzy chcą i umieją podzielić się swoim sercem, czasem, uwagą.
Życzyłabym sobie i Wam, moi drodzy, aby takich miejsc jak hospicja nie było wcale. Żeby nie miały komu pomagać, aby wszystkie dzieci były zdrowe.
Niemniej to mrzonka. Tak więc pełna podziwu dla pracy ludzi, którzy nie boją się spojrzeć śmierci w twarz, mówię: dziękuję.
Odpowiedz na forum
Jak jeszcze można pomóc rodzicom – pomijając hospicja – zmagającym się z chorobą dziecka?
Podoba Ci się artykuł?
Zapisz się do naszego Newslettera a będziesz zawsze na bieżąco z nowościami naszego portalu.
Zapraszamy!
|
|
--- Aleksandra Danielczyk ---
|
|
|
Tagi: chore dziecko, ciężko chore, dziecko, dziecko umiera, hospicjum, jak pomóc, nadzieja, pociecha, pomoc dla rodzin, tragedia, w ciężkim stanie, z chorobą, zmagać się |
|
Podobne artykuły:
|
|
(Nie)zwykły leń
Serce dzieci bez tajemnic
Leworęczne dziecko
Mały introwertyk
Trudna równa miłość.
Test na tatusia
Dziecko z HIV
MÓJ SPORT, MOJA RADOŚĆ!
Jak uodpornić dziecko w naturalny sposób?
Nauka wołania SIU SIU
|
|
