|
Historie z życia wzięte
|
|
|
Wczoraj żył, dziś już go nie ma
|
|
|
Wyszedł z domu jak zwykle o 7.00. Powiedział: „ Pa. Kochanie. Będę wieczorem.” Wsiadł do samochodu i odjechał. Wtedy widziałam go ostatni raz. Wtedy ostatni raz go przytuliłam. Wtedy mogłam go mieć na wyciągnięcie ręki. Kilka godzin później już go nie było. O 16.00. wracał z pracy. Miał wypadek. Zginął na miejscu. Nie mam już męża. Jestem sama. Została tylko pustka. Teraz dobrze wiem, że nikt z nas nie zna dnia ani godziny. Nie ma sensu planować nic na zapas, bo w jednej sekundzie zmienia się całe nasze życie. W każdej chwili możemy zniknąć.
|
 Wypadek jakich wiele
To był klasyczny wypadek. Wieczór, szarówka na dworze, drugi samochód i czołówka. Kierowca z tamtego auta zasnął za kierownicą, zjechał na przeciwny pas i uderzył w nasz samochód. Wojtek zginął na miejscu, a z auta została kupa złomu, harmonijka, nic więcej. Temu drugiemu kierowcy o dziwo nic się nie stało. Można powiedzieć, że wypadek jakich wiele. Przecież co chwila ktoś ginie w podobny sposób. Takie wypadki zdarzają się co kilka minut. Nic wielkiego. Tak, ale dla kogoś kto o tym tylko słucha lub czyta. Też tak reagowałam. Był wypadek, ktoś zginął, trudno, tak widocznie miało być. Niestety w najgorszych snach nie śniłam, że mnie może coś takiego spotkać, że stracę najbliższą mi osobę. Przecież takie sytuacje zdarzają się tylko komuś, nie nam. Też tak myślicie prawda? Mylicie się. Bardzo się mylicie.
Żyłam spokojnie, aż do chwili…
….gdy zdarzył się wypadek. W tym jednym tragicznym momencie cały świat zawalił mi się na głowę. Nie mogłam zrozumieć, że Wojtka już nie ma. Przyjechali do mnie policjanci. Otworzyłam drzwi, a oni stali i patrzyli na mnie i zupełnie nie wiedzieli jak mi to powiedzieć. Przy nodze plątała mi się dwójka małych dzieci. Ja stanęłam w drzwiach w fartuchu, bo właśnie kończyłam obiad dla Wojtka. Jeszcze chyba ręce miałam całe w mące, bo lepiłam pierogi. W tym czasie dzwonek do drzwi. Ten dzwonek, który zmienił wszystko. Do końca życia nie zapomnę tej sceny. Otwieram, a tam ci mocno przestraszeni policjanci. Oni coś mówią, ja słucham. Niby słyszę, ale ich słowa do mnie nie docierają. Wszystko zaczyna dziać się w zwolnionym tempie. Upadam na podłogę, oni próbują mnie podtrzymać. Dzieci płaczą. Ja też. Nie, ja nie, ja nie płaczę, ja wyję. Wyję jak zwierzę. Skomlę, skowyczę. Nie mam siły wstać. Całe życie staje mi przed oczyma. To koniec. Jak to możliwe, że to już koniec? Pytam sama siebie. Wojtka nie ma? Nie ma. Jak to? To nie mogło się stać, to nieprawda. Przecież rano wychodził do pracy, a teraz już nigdy go nie zobaczę? Nigdy mnie nie przytuli? Nie pocałuje? Kto mnie będzie teraz wspierał? To jakiś koszmar i ten koszmar właśnie trwa.
To takie trudne
Śmierć mnie zaskoczyła. Odeszła osoba, z którą przeżyłam i dobre i złe chwile. Wiadomo, jak w małżeństwie. Bywało różnie. Raz lepiej, raz gorzej, ale wtedy wiedziałam, że on jest, że wróci, że przyjdzie z pracy i będzie ok. Teraz wiem, że taka chwila już się nigdy nie zdarzy. Już nigdy nie ugotuję dla niego obiadu, nigdy z nim nie porozmawiam, nie usłyszę jego głosu, nie poczuję jego policzka przy moim policzku. Był ktoś i już go nie ma. Zniknął. Tak w jednej chwili. Bez pożegnania, bez słowa. Zostawił tyle niewyjaśnionych spraw, małe dzieci, mnie, niedokończony dom, wszystko. A ja muszę dalej żyć. Nie mam wyjścia. Z jednej strony ogarnia mnie straszna rozpacz, tęsknota. Czuję wielką pustkę, której już nikt nie zapełni. Z drugiej strony boję się, bo nie wiem co dalej. Jak ja sobie poradzę? Jak sama wychowam dziewczynki, jak spłacę długi, jak będę żyć skoro nie mam pracy, jak podołam? Cierpię, czuję ból, a jednocześnie muszę myśleć o przyszłości. O tym co dalej? Życie jest okrutne. Niestety. Nawet płakać nie można do woli, bo trzeba jeść, trzeba spać, trzeba ubrać dzieci, trzeba się nimi zająć, trzeba załatwić tyle formalności. Nie wiem jednak, co dalej. Jak będzie wyglądał mój kolejny dzień. Zresztą to nie ma znaczenia. Nie zastanawiam się nad tym, nie planuję, bo i po co, skoro to zawsze może być ten ostatni dzień mojego życia. Teraz to dobrze wiem.
Monika
Jeśli też masz internautkom coś do opowiedzenia, chcesz się z nami podzielić swoją historią - pisz, a na pewno opublikujemy Twoje opowiadanie. redakcja@matkapolka.com.pl
Podoba Ci się artykuł?
Zapisz się do naszego Newslettera a będziesz zawsze na bieżąco z nowościami naszego portalu.
Zapraszamy!
|
|
--- Monika ---
|
|
|
Tagi: historia z życia, po śmierci, samotnosc, śmierć, tragedia, wypadek |
|
Podobne artykuły:
|
|
Przerwane życie
Jak stracić mężczyznę w 6 miesięcy?
Katastrofa lotnicza, która poruszyła wszystkich
Za żywopłotem
Samotna w Sieci
Matka zniszczyła moje dzieciństwo!
Młodzi ludzie nie chcą żyć
Czas Apokalipsy - czy coś nam grozi?
Gwiazdka z przyjaciółmi
Seks? To nie dla mnie
|
|
|
|
|
|
|
|
|
25-latka 24-11-10 05:12
|
| Mam taką świadomość od 9 lat, a przez to kłopoty z sercem, bo ciągle się o coś martwię. Nie mam siły by zrozumieć dlaczego jednemu się wali całe życie... |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
agata 15-12-10 05:03
|
| bardzo ci wspolczuje |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Przepowiednie na 2012 rok
Ciekawostki28-12-11
|
|
Według kalendarza Majów 21 grudnia 2012 roku będzie ostatnim dniem życia na Ziemi. Proroctwa Oriona głoszą natomiast, że właśnie tego dnia rozpocznie się era kataklizmów, która może doprowadzić ludzkość do zagłady. Nasz rodzimy jasnowidz, Krzysztof Jackowski, choć końca świata nie przewiduje, to jednak również nie ma dla nas dobrych wieści...
|
|
czytaj dalej >>
|
|
|
|
|
| Najczęściej komentowane artykuły |
|
|
|
|
