Portal dla kobiet

Zwariowałam. Oszalałam. Boję się własnej córki. Panicznie. Dziwne? Niestety nie. Ma dopiero 10 lat. Nikogo nie zabiła, nikomu nic złego nie zrobiła, ale naprawdę boję się jej. Kiedy zaczyna mówić, ogarnia mnie strach. Moja córka zna przyszłość. Widzi to, co wydarzy się za kilka dni czy miesięcy. Przepowiada tylko złe i tragiczne wydarzenia. Zaczęła od siebie.

Od kilku dni źle się czuję. Ciągle mnie mdli, chce mi się spać, bolą mnie piersi, a co najgorsze, nie dostałam okresu. Jestem w ciąży - pomyślałam. Nie, tylko nie to! Aaaaa. Ratunku. Dopiero niedawno wygrzebałam się z pieluch. Mój synek ma 3 lata. Poszedł do przedszkola. Miałam iść do pracy, a może zacząć studia podyplomowe, a tu znów czeka mnie siedzenie w domu. Cieszę się i płakać mi się chce. Jestem w ciąży.

Miałam 14 lat, kiedy poznałam swojego przyszłego męża. On był trzy lata starszy ode mnie. To była pierwsza, młodzieńcza miłość, zarówno moja, jak i Patryka.

Zaraz po ślubie mąż zaczął mnie namawiać, żeby zacząć zarabiać „na swoim”. Był przekonany, że tak można żyć zdecydowanie godniej i lepiej, zarabiając przy tym trochę więcej, niż na „etacie”. W końcu mu uległam, choć nie wyobrażałam sobie siebie w roli szefowej. Nigdy!

Po ślubie zamieszkaliśmy z mężem u niego. Innej możliwości nie było. Moi rodzice mieli wprawdzie własny domek, ale mieszkała tam, oprócz nich, jeszcze siostra z trójką dzieci i mężem. Wiedzieliśmy, że nie ma tam dla nas miejsca. Na wynajem nie było nas stać. Nie wspominając już o kupnie mieszkania czy budowie domu. Jedynym wyjściem było więc wprowadzenie się do teściów.

Poznałam go w pracy. Był chłopakiem Magdy, mojej koleżanki z biura. Miał na imię Bartek i pracował w policji. Spotykali się dość długo. Planowali nawet ślub, ale nic z tego nie wyszło. Magda poznała kogoś nowego i rozstali się. On był sam, ja byłam sama. Zaczęliśmy się spotykać. Magda próbowała ze mną rozmawiać i ostrzec mnie przed nim, ale ja potraktowałam jej słowa jako zwykłą zazdrość. Teraz tego żałuję. Byłam głupia. Niestety usilne pragnienie bycia kochaną zgubiło mnie. W efekcie wyszłam za mąż za człowieka, którego nienawidzę.

Poznałam go w barze. Przysiadł się z kolegami do naszego stolika. Zwykle nie lubię zawierać w ten sposób znajomości, ale moje koleżanki były zachwycone męskim towarzystwem. Nie brałam aktywnego udziału w rozmowie. Jednym uchem wpuszczałam to, co mówili, innym wypuszczałam. Miałam swoje sprawy na głowie i podryw był ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę.

Zapoznała nas ze sobą moja ciotka. Idealna para: rozwódka i wdowiec. Oboje mieliśmy podobne doświadczenia z poprzedniego związku. Każde z nas wyszło z niego ze złamanym sercem i wspaniałą córką. Ciotka miała rację, od razu między nami zaiskrzyło.

Pewnie każdy z nas miał w życiu do czynienia choć raz z jakimkolwiek urzędem, choćby podatkowym, przy składaniu zeznania rocznego. I pewnie każdy zgodnie stwierdzi, że nie należy to do przyjemności. Człowiek jest traktowany jak intruz, który zakłóca spokój. Otóż ja również miałam taką okazję, z tym, że urząd nie był jeden, a kilka, do tego również sąd, a wszystko „dzięki” mojemu 4- miesięcznemu synowi.

Roberta znałam odkąd pamiętam. Był zawsze punktualny, pracowity, kulturalny i nad wyraz oszczędny. Po prostu taki akuratny chłopak. W czasie, gdy inni zakładali rodziny i borykali się z ząbkowaniem dzieci i problemami finansowymi, on wyjeżdżał na modne niegdyś saksy i ciułał grosz do grosza.

Raj jest pod stopami matek – czyli model rodziny w Islamie.

Mężczyźni z rzadka robią niespodzianki – to nie leży w ich naturze, ale czasami jednak próbują. Ta niespodzianka od mojego męża w końcu okazała się cudowną przygodą!

Jestem strasznie zrozpaczoną, zakochaną po uszy kobietą, która ginie poprzez swoje uczucie, zagłębia się coraz bardziej i bardziej i choć świadoma swoich słabości i swej naiwności, nie mogę przestać kochać i bronić swojego, bądź co bądź krzywdzącego wielu ludzi, mężczyzny.

Jaki jest człowiek, który w rodzinnym domy nie zaznał bliskości, wsparcia, przyjaźni… a najważniejsze jego zmartwienia dnia codziennego: czy zdołam ocalić mamę, czy moje „poświęcenie” przedłuży jej życie???