|
Abecadło emocji
|
|
|
TANIEC - LOT MOTYLA
|
|
|
Lot motyla (generalnie motyl) - zjawisko, którym każdy z nas się zachwyca tym bardziej, jeśli motyl jest kolorowy. Mi osobiście kojarzy się z tancerką na parkiecie. Ona zwinna, wysportowana, w zwiewnej, kolorowej sukni.
|
Porównując -najsilniejszym skojarzeniem jest oczywiście strój, ale czy sama istota TAŃCA nie przypomina drogi motyla -od postaci kokonu na liściu poprzez brzydką larwę aż do postaci kolorowego motyla - czyż natura nie urządziła tego pięknie? Podobnie jest chyba z tancerką -z trudu , z ciężkiej pracy, z brzydkiego kaczątka rodzi się piękno .
Pragnę przedstawić Państwu postać wspaniałej tancerki ,nauczyciela, ale przede wszystkim kobiety, której droga zawodowa przypomina drogę motyla.
 Na krótką rozmowę ze mną zgodziła się Pani Agata Szybiak - tancerka , instruktor nauki TAŃCA, właścicielka szkoły tańca” RAZ, DWA, TRZY” w Bydgoszczy i Inowrocławiu.
M.P:
Witam Panią . Jak samopoczucie ? Jak minął dzień?
A.SZ.:
Dzień dobry. Dziękuję , świetnie , zważywszy na mój stan i emocje , jakie nam dziś towarzyszyły.
M.P:
Może wyjaśnijmy czytelnikom w czym rzecz jeśli chodzi o “stan” i ilość wrażeń. Z czego one wynikają ?
A.SZ.:
Wrażenia wynikają z zakończonego właśnie “Gwiazdkowego Turnieju Tańca “, organizowanego przez naszą szkołę , gdzie możemy podziwiać zdobyte umiejętności wszystkich naszych uczniów . To wspaniała zabawa i sympatyczne spotkanie zarówno dla trenerów , rodziców a przede wszystkim dzieci.
Mój “ stan” jest czasem szczęścia i miłości. Jestem w czwartym miesiącu ciąży to największy dar jaki dostałam od życia.
M.P:
Wielkie gratulacje.
Porozmawiajmy proszę dziś o kolejnym darze od losu - talencie, jaki Pani posiada . Proszę powiedzieć kiedy i jak się to zaczęło?
A.SZ.:
Bardzo prosto . Pierwsze kroki stawiałam w domu kultury w Warszawie skąd pochodzę
M.P:
Kiedy? Kto pierwszy zaprowadził małą dziewczynkę na lekcję ?
A.SZ.:
Mama - Mama była zawsze to ona była ze mną na pierwszej lekcji .
M.P:
A dlaczego taniec a nie np.jazda konna, a może to tradycje rodzinne zaważyły o tym wyborze ?
A.SZ.:
O nie. Nie tradycje. Powód jest bardziej prozaiczny . Ja po prostu miałam nadwagę. Odbiegałam dużo poza (nie będę mówiła cyferek) proporcje wagowe moich rówieśniczek. Gdy miałam 14 lat moja mama nie widząc innych możliwości na odchudzenie mnie, znalazła sposób w postaci TAŃCA, a ponieważ nasz sąsiad prowadził zajęcia tego typu w domu kultury skorzystałam z okazji.
Początkowo zajęcia nie przypominały lekcji TAŃCA a raczej klub fitness, ale spodobało mi się.
Postanowiłam , że na początek schudnę a potem powolutku, nieśmiało realizowałam marzenia o TAŃCU. Przez pewien czas uczyłam się TAŃCZYĆ , poznawałam technikę , przyswajałam charakter TAŃCA. Pracowałam dużo i ciężko, ale im więcej efektów mojej pracy widziałam tym bardziej mi się podobało. Ja po prostu uwierzyłam w siebie i zakochałam się w TAŃCU. Po jakimś czasie znalazł się partner.
M.P:
No właśnie przecież taniec to często gra uczuć dwóch dusz. Co z drugą połową?
A.SZ.:
Pierwsze próby , a było ich kilka, okazały się porażką .Może nie. Nie porażką, a raczej nic z “partnerstwa “ nie wyszło ,ale czas ten nie był stracony, przyniósł nowe doświadczenia . TANIEC, jak wspomniałaś, to gra uczuć dwóch dusz , one muszą się zgrać w jedno, poznać się .
 Po kilku próbach znalazłam swoją taneczną drugą połowę. Moim partnerem był kolega kilka lat starszy, ale bardzo odpowiedzialny nie tylko za siebie, ale za nas jako całość. Tworzyliśmy parę przez cztery lata . To partner z którym odniosłam pierwsze sukcesy ogólnopolskie , to partner z którym wystartowałam za granicą. Bardzo miło wspominam ten czas. Jako osiemnastolatka dostałam propozycję przejścia na “zawodowstwo” . Przy jego boku doszłam do wniosku ,że to co chcę w życiu robić to TAŃCZYĆ , uczyć TAŃCZYĆ , przekazywać pasję zwaną TANIEC dalej. Niestety nasze drogi się rozeszły .On wyjechał z mamą do Londynu, ja w Warszawie zaczęłam szukać nowego partnera. Trwało to pół roku.
W moim życiu tanecznym nastąpiła pewna przerwa, ale szybko uległo to zmianie. Weszłam w nowy okres swojego życia. Znalazł się nowy partner i nowe sukcesy, na które ciężko pracowaliśmy.
Ale ciężka praca została wynagrodzona. Dzięki współpracy z moim przyjacielem Robertem mogę pochwalić się dziś wicemistrzostwem Polski par zawodowych w kategorii South-American Show Dance. Jestem też 2-vice mistrzynią Polski par zawodowych w tańcach latynoamerykańskich Reprezentowaliśmy wielokrotnie Polskę na Mistrzostwach Świata i Europy. Miałam okazję poszerzać wiedzę na temat TAŃCA u najlepszych nauczycieli w Anglii, Holandii, Słowenii.
M.P:
Jestem pod ogromnym wrażeniem. Proszę powiedzieć co potem? Co dały Pani te wszystkie sukcesy oprócz prestiżu oczywiście ? Wiemy obie doskonale, że w naszym kraju o mistrzach szybko się zapomina i pozostawia się ich samych sobie . Jak Pani sobie poradziła ?
A.SZ.:
Za granicą oprócz sukcesów była ciężka praca związana z doskonaleniem nauki TAŃCA. To przyniosło mi tytuł dyplomowanego instruktora TAŃCA, popartego angielskimi certyfikatami a poza tym tytuł członka World Dance Sport Council w Londynie.
Kiedy wróciliśmy z Robertem do Polski w Warszawie mieliśmy okazję uczyć TAŃCZYĆ, przede wszystkim dzieci. Jedną z naszych uczennic była dziewczynka z Bydgoszczy. Jej tata ze względu na córkę poprosił nas o przeprowadzkę do Bydgoszczy. Zgodziliśmy się. Po jakimś czasie w Bydgoszczy otworzyliśmy studio tańca “SUNLIGHT”. To było w 1997 .Pamiętam nasza siedziba mieściła się w wojskowym klubie sportowym “Zawisza”. Mhm…………… stare dobre czasy -okres wielu zmian w naszym życiu , wielu doświadczeń , wspaniałym ludzi i oczywiście wielu sukcesów, już nie tylko naszych - moich i Roberta, ale również naszych uczniów. Jednym z nich jest Paweł Godek -IV EDYCJA “TAŃCA Z GWIAZDAMI” wspaniały tancerz , fajny chłopak razem ze swoją partnerką Martyną Janik osiągnęli wiele.
“SUNLIGHT” był prężnie działającym studiem TAŃCA. Słyszano o nas, pisano o nas . Było fajnie. Wiele przyjaźni z tamtych lat trwa niezmiennie do dziś.
M.P:
I co dalej. Z tego co tu słyszę, jest Pani w nieustającym ruchu, ale o “ SUNLIGHT” mówi Pani w czasie przeszłym. Dlaczego?
A.SZ.:
Studio “SUNLIGHT” przekształciło się w Profesjonalne Studio Tańca “ RAZ DWA TRZY” w maju 2000r. Z siedzibą przy Jagielońskiej 41. To studio istnieje do dziś obecnie mieścimy się w “Modraczku “ przy ul. Ogrody oraz w “ Bartoszu” przy ul. Połczyńskiej. Niestety gdzieś po drodze rozeszły się nasze drogi z Robertem . On w między czasie wyjechał ,doskonalił swoje umiejętności .
Niedawno wrócił otworzył własne studio, czasami wymieniamy się doświadczeniami. Współpracujemy. Mamy wspólnych trenerów- przyjaciół. Jest dobrze. Dla mnie jest to dobry czas bo robię to co lubię -uczę TAŃCZYĆ!
M.P:
Co z planami na przyszłość ?
A.SZ:
 Moje najbliższe to urodzić zdrowe, dziecko. Moje życie osobiste jest połączone z życiem zawodowym. Nie umiem przestać myśleć o TAŃCU, TANIEC jest we mnie.
M.P:
To znaczy, że nadal Pani pracuje?
A.SZ.:
Oczywiście, ciąża to nie choroba. A myślę , że brak treningów z moimi uczniami miałby zły wpływ na moją ciąże. Nadal TAŃCZĘ, a moje dziecko razem ze mną!
M.P:
A plany związane ze studiem. Co z nim będzie?
A.SZ.:
Studio świetnie się rozwija. Mam wspaniałych współpracowników. Michał i Monika zajmują się studiem w Inowrocławiu .
Tomek Jabłoński pomaga mi w Bydgoszczy , jest cały sztab fajnych ludzi, moich uczniów, którzy ze mną pracują np.. Mariusz Procelewski - obok prowadzenia nauki tańca we Włocławku zajmuje się między innymi tańcem dla młodzieży niepełnosprawnej, gdzie największym sukcesem jest uśmiech na twarzach młodzieży niepełnosprawnej i ich rodziców.
M.P:
Prowadzicie zajęcia z niepełnosprawnymi ?
A.SZ.:
Pomysł i zapotrzebowanie zgłosiła mama niepełnosprawnej nastolatki. Porozmawialiśmy wspólnie i Mariusz zgodził się , pomimo obawy, czy to się uda.
M.P:
I co, udało się ?
A.SZ.:
Myślę, że tak choć nie mnie to oceniać. Cieszy mnie to, że niepełnosprawni mają jakąś alternatywę oprócz siedzenia w domu. Takie leczenie przez sztukę. Mam nadzieję , że to się rozwinie, może rozpoczniemy współpracę z jakimś ośrodkiem. Jesteśmy otwarci. Wierzymy, że taniec może pomagać i stać się sposobem na życie. Obojętnie, jak nam Bóg to życie wymyślił.
M.P:
Jest Pani typem altruisty?
A.SZ.:
Może? Nie wiem. Wiem, że jeśli mogę coś zrobić dobrego, to dlaczego nie. Akcje Jurka Owsiaka WOŚP , w której ”RAZ, DWA, TRZY” brało udział wspominam z uśmiechem. Przy fajnej zabawie małym kosztem zebraliśmy dużo pieniędzy dla maluchów.
M.P:
Będziecie jeszcze “TAŃCZYĆ” z Owsiakiem?
A.SZ.:
Może .
Chyba już nie w tym roku, choć ON tradycyjnie zbiera pieniążki na super cel.
W tym roku orkiestra zagra dla dzieci z chorobą nowotworową, szkoła tańca “RAZ, DWA, TRZY” będzie TAŃCZYĆ razem z orkiestrą -całym sercem popieramy tę akcję.
M.P:
Chciałam bardzo serdecznie podziękować za tę rozmowę. Jest Pani cieplutką osobą, od której można wiele się nauczyć. Nie tylko TAŃCA.
W imieniu “Matki Polki” oraz własnym życzę zdrowych , radosnych Świąt Bożego Narodzenia, wypełnionych miłością i bliskimi osóbkami.
Powodzenia maleństwo, trudna droga przed Tobą- ( pozwoliłam sobie pogłaskać brzuszek - to podobno przynosi szczęście)
A.SZ.:
Dziękuję.
Dla wszystkich Państwa również spokojnych i ciepłych w serduszku Świąt .
Zapraszam do nas do szkoły na naukę tańca oraz na naszą stronę www.123.bydgoszcz.pl
Do zobaczenia.
Kolejny artykuł o tańcu znajdziesz tutaj:
http://www.matkapolka.com.pl/abecadloemocji/taniec--moja-pasja.html
|
|
--- matkapolka ---
|
|
|
Tagi: ciąża, hobby, para sportowa, pasja, taniec, tanserka, wywiad |
|
Podobne artykuły:
|
|
Taniec - moja pasja
Aktywność w ciąży.
Wyznania zakupoholiczek
Szydełkowe cudeńka
Moje pasje i namiętności.
Kalkulator ciąży
Jak ciężki może być brzuch...
Książka do słuchania
Biżuteria – miłość każdej kobiety
Ciężarówka czyli Ja. Część III
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Sporo-po-czterdziestce 16-01-09 12:24
|
| Też bym chciała sobie trochę "powywijać", ale nie jestem pewna, czy w moim wieku to jeszcze wypada zapisać się na kursik? |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
DZIADZIUŚ 14-02-09 09:12
|
| SŁUCHAJ KOCHANA TO, ŻE MASZ SPORO PO CZTERDZIESTCE NIE OZNACZA, ŻE NIE MOŻESZ SOBIE "POWYWIJAĆ".JA MAM DELIKATNIE PO PIĘĆDZIESIĄTCE(MAM WNUC... |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Maja 07-03-09 08:59
|
| A ja mam 18stke. Moje życie to taniec, tańczę od 1lat mam pewne sukcesy na swoim końcie. Za 3 miesiące urodzę córkę, która w tej chwili tańczy w moim ... |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Mariusz 14-03-09 07:22
|
| Witam. Pozdrawiam wszystkich, którzy tańczą,uczą tańczyć i kochają taniec.Uwierzcie, taniec jest wspaniałym sportem, hobby, sposobem na życie dla każd... |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
PIOTR 17-10-09 08:56
|
| UWIELBIAM TAŃCZYĆ I WIEM CO MOŻNA MIEĆ DZIĘKI TAŃCU: SATYSFAKCJĘ , DAR PASJI , POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI. DZIĘKUJĘ MOIM RODZICOM , TRENEROM , KOLEGOM. |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Rafał 20-11-09 08:52
|
| Fajne buźki na tych fotkach. Bije od nich pozytywną energią.Pozdrawiam. Rafał |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Sylwia 20-11-09 08:55
|
| Witajcie .Szukam partnera -Pana , który miałby ochotę "powywijać" na parkiecie i wcale nie mam obiekcji w związku ze swoim wiekiem , mam 42 ... |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Klara 17-01-10 08:11
|
Witajcie
Potrzebuję pomocy!!!
Za dwa tygodnie wychodzę za mąż ,to będzie impreza z wielką pompą łącznie z przyjęciem i tańcami.Ja nie umiem tańczyć ... |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Julia 26-01-10 12:15
|
Pani Agato wspaniale Pani wygląda!!!
Jak zawsze zresztą.Bardzo serdecznie pozdrawiam.
Dla niewtajemniczonych jestem byłą uczennicą Pani Agaty.Poleca... |
|
czytaj komentarz >>
|
|
|
|
|
Przepowiednie na 2012 rok
Ciekawostki28-12-11
|
|
Według kalendarza Majów 21 grudnia 2012 roku będzie ostatnim dniem życia na Ziemi. Proroctwa Oriona głoszą natomiast, że właśnie tego dnia rozpocznie się era kataklizmów, która może doprowadzić ludzkość do zagłady. Nasz rodzimy jasnowidz, Krzysztof Jackowski, choć końca świata nie przewiduje, to jednak również nie ma dla nas dobrych wieści...
|
|
czytaj dalej >>
|
|
|
|
|
| Najczęściej komentowane artykuły |
|
|
|
|
